Gentlemen, het verhaal..
GENTLEMEN het verhaal
Ze werden uitgejoeld nog voordat ze een noot hadden gespeeld.
Groningen. Een open podium. De zaal vol mensen die er niet op zaten te wachten. “Gentlemen, uit Zwolle…” en toen: boegeroep. Boeren!! De band keek elkaar even aan. Telde af.
Iedereen ging los. Niemand wilde dat ze stopten.
Gentlemen bestaat al meer dan tien jaar. Met omwegen, want er zijn zangers geweest die kwamen en gingen, periodes dat er even helemaal niets was, een basgitaar die drie jaar in een inmiddels failliet café lag te wachten. De huidige bezetting kwam samen zoals de meeste goede dingen samenkomen: op gevoel. Tom liep gewoon naar het werk van Dennis toe. “We zoeken een zanger.” Whisky aangebroken bij Stefan thuis, aan de Ministenstraat. Een dikke sigaar erbij. Bier. Dronken worden. Op een gegeven moment vroeg Dennis of Stefan en Tom elkaar maar moesten zoenen. Dat vonden ze raar. En toen wisten ze: deze is oké.
De vier die er nu staan, staan er omdat ze nergens anders willen staan. Stefan op drums. Arjen op gitaar. Tom op bas, soms zang. Dennis op gitaar en zang. Vier muzikanten die elkaar zo lang kennen dat samenspelen voelt als ademhalen. Ze hoeven niets uit te leggen. Iemand begint iets. De rest hoort het en vult aan. En zo ontstaat ook hun muziek. Dat is niet romantisch bedoeld. Dat is gewoon hoe het gaat.
Hun muziek past niet in één vakje en ze hebben geen interesse om daarin te passen. Een nummer kan beginnen als iets donkers en eindigen met hoop. Een maatsoort kan scheef zijn; bewust, of per ongeluk, wat eigenlijk hetzelfde is. Er zit altijd iets in dat je even doet denken: wacht, wat was dat? Ze schrijven over wat ze meemaken. Over vertrouwen en het ontbreken daarvan. Over de ruimte tussen wat iemand zegt en wat iemand is.
Ze nemen geen genoegen met goed genoeg. Voor hun debuutsingle You Never Know, die wordt uitgebracht op 12 juni, zijn bijvoorbeeld de drums nog compleet omgegooid. Gitaarpartijen drie keer opnieuw geschreven. Getweakt tot in de eindigheid. Strijkers toegevoegd waar niemand ze verwachtte. Niet omdat het moest, maar omdat het dan klopte.
De ambitie is er. Die was er altijd al, eigenlijk. Maar iets is er veranderd. Er zijn zanglessen genomen. Drumles. Een professionele studio in Laren. Een single. De stap van gezellig repeteren naar: we gaan er serieus iets van maken, zonder te stoppen met de reden waarom ze begonnen zijn.
Arjen zegt het simpel: “Ik wil niet op mijn sterfbed liggen en denken: hadden we het maar geprobeerd.”
Ze proberen het.
Vraag ze wat ze hopen dat mensen voelen als ze Gentlemen horen. Vier verschillende antwoorden. Enthousiasme. Aandacht. Hoop. Waardering. Geen grote woorden. Gewoon iemand die thuiskomt en denkt: dat was goed.
Die zaal in Groningen wist het al. Zij nog niet.
